![012](<a href="http://tinypic.com" target="_blank"><img src="http://i10.tinypic.com/5yx965u.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a>)
داستان بافتهاي گياهي
چند تا برادر با هم درد دل مي كردند:
اسم يكي اپيدرم بود كه بهش روپوست هم مي گفتند. دوستانش او را مسخره مي كردند زيرا هيچ رنگي نداشت و سفيد بود. اپيدرم گفت: بچه ها من كت كوتيني دارم ومحافظ شما هستم از سرما، گرما و دشمنان.
اسم ديگري پارانشيم بود فعال و سرحال. پارانشيم ميگه: بچه ها من نباشم شما هيچ كاره ايد همه جا هستم و هر كاري مي كنم مثلا" غذاتونو من درست مي كنم براتون آب و هوا و غذا ذخيره مي كنم و ...
ناگهان كلانشيم به صدا درآمد وخطاب به پارانشيم گفت: من هم مثل شمام ولي با ديواره اي ضخيم ترو اندازه اي بزرگ و نقش استحكام دهنده براي بخش هاي جوان.
سكوتي حاكم شد و اسكلرئيد به صدا در آمد: من مردني هر چند كه پيرم و چوب بدست! ولي من هم مي تونم در استحكام و حفاظت از شما نقشي داشته باشم.
در اين ميان يكي قد بلند و دراز حرف هاي اسكلرئيد را تكرار كرد نامش فيبر بود.
در نهايت وسل و تراكئيد هم لب به سخن گشودند و گفتند كه دعوا نكنيد ما آب ونمك براي شما مي آوريم. راوي ميگه؛ تراكئيد مرده و دوكي شكل همه جا هست و وسل فقط گياهان گل دار را مي پسندد.
بالاخره نوبت به نفر آخر رسيد تا لب به سخن گشود همه خنديدند. زيرا سوراخ سوراخ شده بود. ولي همه قبولش داشتند چراكه بدون آن به هيچ كدوم غذا نمي رسيد.
در پايان خانم مريستم با جثه اي كوچك وسرحال چنين گفت:
بچه ها من مادرهمه شما هستم. همه تان از تقسيم من حاصل شده ايد. من هم ازخدابيامرز مادرم سلول بنيادي. بيچاره مادرم واكوئل نداشت ولي خدارا شكر من همه چي دارم.
و اين چنين شد بچه ها كنار هم زندگي كردند و گياهان را تشكيل دادند
